Звесткі пра пераслед паводле праваабаронцаў, медыяў і родзічаў тых, хто зазнае яго.
Анатоль Санаценка
Асуджаны на 15 дзён адміністрацыйнага арышту.
Пра зняволенне галоўнага рэдактара анлайн-газеты «Бобруйский курьер» паведамляюць яго калегі.
Аляксандр Кандрацюк, Яўген Сысаляцін
Затрыманыя.
Праваабаронцы пішуць, што з пачатку верасня ў Інстытуце генетыкі і цыталогіі Нацыянальнай акадэміі навук адбываюцца затрыманні.
5 верасня забралі малодшага навуковага супрацоўніка інстытуту – Аляксандра Кандрацюка. Суд Першамайскага раёну Мінска адправіў яго на 13 дзён пад адміністрацыйны арышт. Пазней яго арыштавалі па абвінавачванні ў «распальванні сацыяльнай варожасці ці варажнечы».
14 верасня забралі і ўтрымліваюць у ізалятары на Акрэсціна Яўгена Сысаляціна.
Адну з супрацоўніц міліцыянты адвозілі на «гутарку» і запісалі з ёю «пакаяльнае» відэа.
Прэзідэнт Казахстану Касым-Жомарт Токаеў 17 верасня падпісаў адпаведныя папраўкі ў канстытуцыю.
«Кіраўніком дзяржавы падпісаны закон Рэспублікі Казахстан «Аб унясенні змен і дадаткі ў Канстытуцыю Рэспублікі Казахстан», – паведамляе Казахскае тэлеграфнае агенцтва.
Выданне нагадвае, што 1 верасня Такаеў, звяртаючыся з пасланнем да народу, паведаміў, што да канца восені ў Казахстане адбудуцца пазачарговыя выбары прэзідэнта. Кіраўнік дзяржавы пацвердзіў намер вылучыць сваю кандыдатуру на другі прэзідэнцкі тэрмін. Акрамя таго, на першую палову 2023 году запланавана правядзенне выбараў у парламент і масліхаты (мясцовыя органы ўлады).
Па словах Токаева, да сярэдзіны 2023 года будуць перазагружаныя і абноўленыя ўсе палітычныя інстытуты, адзначыўшы, што пабудова справядлівага Казахстану толькі пачынаецца, а сабатажу месца не будзе.
16 верасня парламент ухваліў папраўкі па сямігадовым прэзідэнцтве і вяртанні сталіцы назвы Астана. Да падпісання паправак Такаевым горад называўся Нур-Султан. Астану ў Нур-Султан пераназвалі ў гонар ранейшага кіраўніка дзяржавы Нурсултана Назарбаева. Пасля сёлетніх пратэстаў ён згубіў сваё прывілеяванае становішча ў краіне.
H&M (Hennes & Mauritz) – шведская кампанія з найбуйнейшай у Еўропе раздробнай сеткай продажу адзення. Яе крамы ў Беларусі закрыліся ў сакавіку. Пазней планавалася, што гандаль адновіцца ў жніўні.
16 верасня з’явіліся інфармацыя аб адкрыцці крамаў 19 верасня. У каментары аднаму з незалежных інтэрнэт-выданняў у прэс-службе кампаніі адзначылі, што продаж сапраўды адновіцца, але ненадоўга.
«Мы часова зноў адкрыем нашы тры крамы для продажу пакінутых тавараў і будзем трымаць іх адкрытымі на працягу абмежаванага перыяду часу», – давялі ў прэс-службе.
Сетка H&M прыйшла ў Беларусь тры гады таму. У Беларусі тры яе крамы H&M. Два ў Мінску – і адзін у Гродне.
З пачатку вайны ва Ўкраіне больш за 130 кампаній і сэрвісаў спынілі ці абмежавалі працу ў Беларусі. Сярод іх такія вядомыя кампаніі і сэрвісы, як Henkel, Bolt, ІКЕА, JYSK, Adobe, Intel, Airbnb, Booking, Cisco, DHL Express І многія іншыя.
Чытачы Магілёў.media дасылаюць фотаздымкі з тым, як адзначаюць у Магілёве Дзень народнага адзінства. Найперш яны звяртаюць увагу на тое, што прадаецца ў разгорнутых паветках. На думку чытачоў, выбар тавараў ілюструе, што адзінай канцэпцыі адзначэння «прыдуманага свята» не існуе.
Чытачы пішуць, што найбольш іх уразіла падрыхтаваная да Дня народнага адзінства прадукцыя мясцовага прадпрыемства «Дамачай». Да 17 верасня хлебапёкі нагатавалі пернікаў з беларускай і расійскай атрыбутыкай.
«Як увязваюцца расійскія сімвалы з беларускім народным адзінствам, незразумела», – дзівіцца аўтары допісаў.
Яны дапускаюць, што рамеснікам улады загадалі прадаваць вырабы ў цэнтры гораду. Апоўдні на месцах імпрэзаў людзей было вобмаль. Горад, нібы, вымер, а рамеснікі са сваім таварам сумавалі, пішуць у Магілёў.media чытачы.
«Людзі заканчваюць працы на дачах, надвор’е добрае. Так ужо павялося, што свята ўспрымаецца ў нас святам, калі выхадны», – адзначана ў адным з допісаў.
Дзень народнага адзінства ідэолагі рэжыму Лукашэнкі прыдумалі ў адказ на масавыя пратэсты 2020 году. Упершыню яго адзначылі ў 2021 годзе. Яго святкаванне складалася з імпрэзаў дзяржаўных структураў і праўладных грамадскіх арганізацыяў. Сярод іншага яно ўключыла ў сябе правядзенне флэшмобаў з дзяржаўнай сімволікай. Сёлетнія імпрэзы больш маштабныя.
У Магілёве ў 2021 годзе пляцоўку, дзе збіраліся годам раней пратэстоўцы, гарвыканкам назваў Плошчай адзінства. На ёй улады праводзяць дзяржаўныя мерапрыемствы.
Дзень народнага адзінства ўвязаны з уварваннем Савецкага Саюзу ў Польшчу ў 1939 годзе. Польшча тады з 1 верасня баранілася ад гітлераўскай Нямеччыны, якая атакавала яе з Захаду. Савецкі Саюз ударыў праз 17 дзён з Усходу.
Савецкі Саюз і гітлераўская Германія былі хаўруснікамі. 23 жніўня 1939 гэтыя дзве краіны падпісалі пагадненне, якое падзяліла сферы ўплыву ў сумежных краінах. Усё, што знаходзілася паміж Рэйхам і СССР, было падзелена. Гэты пакт развязаў Другую сусветную вайну.
Дзве часткі Беларусі ў выніку захопу ўсходніх земляў Польшчы аб’яднаналіся. Іх падзел быў узаконены Рыжскай дамоваю 1921 году. Да Польшчы адышла тады заходняя Беларусь, а Ўсходняй яе часткаю завалодала Савецкая Расія.
У 1939-ым услед за Чырвонай арміяй на новыя тэрыторыі прыйшлі падраздзяленні савецкіх карных органаў, якія распачалі тэрор супраць насельніцтва.
Уявіць Падміколле без камяніц гэтай праваслаўнай бажніцы не магчыма. Свята-Мікольскі манастыр – найвядомейшы рэлігійны і архітэктурны комплекс гораду. Святыня з няпростай, трагічнай гісторыяй.
Магілёў.media працягвае прагулкі па вядомых мясцінах гораду. Мы стараемся паказаць у сваіх відэазамалёўках хараство магілёўскіх краявідаў. Яны дапамагаюць адпачыць ад будзённасці, акунуцца ў свет гісторыі роднага гораду і, магчыма, угледзець будучыню.
Звесткі пра пераслед паводле праваабаронцаў, медыяў і родзічаў тых, хто зазнае яго.
Сяргей Канавалаў
Асуджаны да 15 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму і штрафу ў 9600 рублёў.
Праваабаронцы называюць Канавалава «рэйкавым партызанам». Паводле іх, на закрытым працэсе яго абвінавацілі ў «наўмысных дзеяннях, накіраваных на ўзбуджэнне нацыянальнай і іншай сацыяльнай варожасці» і «падрыхтоўцы да ўчынення акту тэрарызму і наўмыснаму прывядзенню ў непрыдатны стан сродкаў сувязі».
Старшыняваў на працэсе суддзя з Віцебску Яўген Буруноў.
Канавалаў працаваў на Віцебскай дыстанцыі сігналізацыі і сувязі чыгункі. 6 сакавіка 2022 году яго схапілі за «падрыхтоўку акту тэрарызму». Згодна з дадзенымі МУС, мужчына нібыта планаваў пашкодзіць сістэмы, якія адказваюць за бяспеку чыгуначнага руху.
7 ліпеня КДБ унёс Канавалава ў «спіс тэрарыстаў».
Яму 50 гадоў. Праваабарончай супольнасцю ён прызнаны палітзняволеным.
Павел Белагалоў
Асуджаны да 2,5 гадоў калоніі агульнага рэжыму і штрафу ў 3,2 тысячы рублёў.
Паводле праваабаронцаў, нагодай для крымінальнага пераследу сталі каментары пра «справу Зельцара».
Справу на жыхара Магілёва разглядаў суд Дрыбінскага раёну.
Інцыдэнт з Зельцарам адбыўся 28 верасня 2021 году. У КДБ тады паведамілі, што ў Мінску падчас рэйду быў смяротна паранены супрацоўнік ведамства. Сілавікі ў адказ адкрылі агонь і застрэлілі жыхара кватэры.
Пазней стала вядома, што ім аказаўся Андрэй Зельцар, супрацоўнік кампаніі EPAM Systems.
За каментары ў сацсетках у «справе Зельцара» затрымалі ўжо каля 200 чалавек.
Арсеній Дзядок
Асуджаны да 3 гадоў абмежавання волі ва ўстанове адкрытага тыпу – «хіміі».
Паводле праваабаронцаў, справу на 19-гадовага хлопца разглядаў суд Савецкага раёну Мінску.
Яго абвінавацілі ва ўдзеле ў пратэстах 2020 году. Ён, нібыта, «блакаваў рух грамадскага транспарту і выкрыкваў лозунгі».
Сцяпан Латыпаў
На 2 гады пераводзяць адбываць пакаранне на турэмны рэжым.
Паводле праваабаронцаў, зрабіць больш жорсткімі ўмовы пакарання для Латыпава пастанавіў суд Івацэвіцкага раёну. Працэс быў распачаты з ініцыятывы адміністрацыі папраўчай калоніі № 22.
Праваабаронцы пішуць, што на знак пратэсту супраць парушэння сваіх правоў у няволі Латыпаў «глытаў лязо і рэзаў вену на руцэ». За гэта атрымаў 17 дзён штрафнога ізалятару.
Праваабарончай супольнасцю Латыпаў прызнаны палітзняволеным.
Дзмітрый Семчанка
Асуджаны на 15 дзён адміністрацыйнага арышту.
Паводле праваабаронцаў, былога тэлевядоўцу і экс-кіраўніка прэзідэнцкага пула на АНТ абвінавацілі ў «дробным хуліганстве».
Ягоную жонку, Юлію, аштрафавалі на 960 рублёў (30 базавых велічыняў) за рэпосты з «экстрэмісцкіх» каналаў.
Абодвух схапілі 15 верасня.
Семчанка ўжо няволіўся пад адміністрацыйным арыштам у верасні 2020 году. Тады яго кінулі за краты таксама на 15 дзён.
Уладзіслаў Багамольнікаў
Асуджаны на 15 дзён адміністрацыйнага арышту.
Паводле праваабаронцаў, нагодай для пераследу сталі, нібыта, пашырэнні допісаў з «экстрэмісцкіх» тэлеграм-каналаў.
Святар славуты тым, што праводзіў службу на «Плошчы Перамен» па Раману Бандарэнку. Таксама ён абвяшчаў галадоўку ў падтрымку палітвязня Ігара Лосіка.
Багамольнікаў – выкладчык Мінскай духоўнай акадэміі.
Андрэй Ільеня
Асуджаны на 10 дзён адміністрацыйнага арышту.
Праваабаронцам пра зняволенне журналіста «Прэсбола» стала вядома ад яго калегі. Што стала нагодай для арышту не вядома.
Ільеня каментуе матчы чэмпіянату Беларусі на беларускай мове.
Традиционная культура белорусских деревень постепенно исчезает вместе с ее носителями. Мы поговорили с авторками проекта низовой этнографии Šukańnie (Шуканне): Полиной, Алиной и Александрой о том, почему они организовали экспедицию по белорусским деревням и как превратили собранные материалы в арт-лабораторию и выставку.
Девушки говорят о себе как о сообществе городских энтузиасток, которые ощущают особую связь с деревней, ее жителями и культурой. Участницы творческой группы уже давно ездят вместе в экспедиции, теперь они решили привезти находки в город, чтобы как можно больше людей узнали про жизнь деревень и даже, возможно, сами отправились в этнографические поездки.
«С помощью этого проекта мы пытаемся разобраться, зачем нам, городским жителям, идентифицировать себя через традиционную культуру и понять есть ли ей место в городской современной среде», – говорит Алина.
Полина охарактеризовала этот проект как “телепорт в теплые руки бабушки”, когда все было легко и беззаботно. По ее словам, искренность и любовь помогают многим проходить сложные жизненные этапы, побуждают интересоваться историей и культурой своей страны и доказывают, что нет ничего невозможного.
Экспедиции в Косаричи и Вэлямичи
По словам авторок проекта, в экспедиции они обычно отправляются спонтанно и без ожиданий какого-то конкретного результата, но в этот раз важно было снять хороший видеоматериал для фестиваля. Поэтому было принято решение поехать в деревню Косаричи в Могилевской области, где они бывали раньше. Там и познакомились с бабой Волей и бабой Верой. В Косаричах также живет единомышленник девушек Андрей Уфимцев, который выкупил здание бывшего сельского клуба и реконструировал его. Теперь там в соседский центр с коворкингом, кинозалом, библиотекой. Поскольку место уже знакомое и было понятно, куда и к кому идти, не нужно было тратить время на разведку и удалось заснять разные планы деревни и интервью с бабушками.
Слева: интервьюирование бабушки Воли из деревни Косаричи Могилевской области Справа: архивные фотографии бабушки Веры. Фото: авторы проекта низовой этнографии Šukańnie.
А вот с экспедицией во вторую деревню получилась история, которая показывает «всю суть нашего белорусского менталитета», как говорит Алина. Девушки нашли инстаграм деревни Вэлямичи, что в Полесье, его ведет девушка Саша, которая родом из этой деревни. Авторки проекта написали ей в директ. Выяснилось, что Саша переехала в Польшу, но дала контакт своего отца – Владимира Яковлевича, который был готов принять их у себя. Так стало ясно, что надо ехать. В Вэлямичах они узнали, что в эту деревню десятилетиями приезжали этнографы из разных стран для сбора уникальной полесской культуры. Там девушкам удалось взять интервью у 94-летней Марыи Мусееуны, которая рассказала про деревенский быт, плетение лаптей, гуканье весны, свадьбу и рецепты.
«Больше всего во время экспедиции нас впечатлило гостеприимство людей. Оно так близко и понятно на всех уровнях, наша адметнасць. А также было удивительно, какая разная Беларусь может быть в культурном плане. Но главное, мы еще раз убедились, что у нас осталось мало, слишком мало времени, чтобы успеть поговорить с настоящими носителями традиционной культуры, осовременивается», – говорит Александра.
Фестиваль “Šukańnie”
Помимо экспедиции девушки также организовали фестиваль в Вильнюсе. Он состоял из арт-лаборатории, фотовыставки, аудиоэкспозиции, выставки материальных объектов и видеоарта. Идея была в том, чтобы даже те, у кого нет никакой эмоциональной связи с белорусской деревней, могли пропустить ее через себя. “Мы размышляли о том, как сейчас говорить о наследии деревень и поняли, что будет здорово использовать перформативные практики и фестиваль. Мы хотели, чтобы наши мероприятия становились местом, где встречаются люди, объединенные деревенской тематикой. Связь может строится на опыте пребывания в деревне или просто на интересе к традиционной культуре,” – говорит Алина.
Арт-лаборатория в Вильнюсе
Участники “Шукання” могли быть и зрителями, и перформерами в рамках арт-лаборатории. Было две рабочих группы: одна сконцентрировалась на телесных практиках и теме деревенского быта, другая — работала с текстом, геймификацией и темой ритуала. Группы работали в течение дня со своими кураторами и одной из эксперток. Сначала участники и участницы лаборатории (15 человек) просмотрели интервью с бабушками, которое было снято во время июньских экспедиций. Затем все участники разделились на две рабочие группы: первая работала с телесными практиками, вторая – с текстом.
Телесная группа работала с телом, разбирала элементы и действия, характерные для деревенского быта (жать жниво, подоить корову, заготовить травы). Вместе они выстроили повествовательную линию, которая затем вылилась в перформанс.
Процесс работы одной из групп. Фото: Юля Савич
Вторая группа работала с писательскими практиками на тему правил и табу: выстраивала нарратив истории, а затем представила результаты в формате интерактивной читки, где зрители сами выбирали дальнейшие шаги главных героев. Во время работы участники снова обращались к интервью, чтобы узнать этнографические моменты (из чего раньше состоял день, как молодые знакомились, какими ритуалами сопровождалась свадьба) и прочувствовать эмоции (смутак по времени, которое прошло, печаль из-за того, что из деревень все больше уезжают). Вечером состоялся показ, на который пришли зрители, и онлайн-трансляция для тех, кто не смог присоединиться.
Показ работы одной из групп. Фото: Юля Савич
Лаборатория собрала вокруг себя тех, кто интересуются традиционной культурой, и тех, у кого есть личная связь с деревней. В каком-то смысле Šukańnie стало способом дотронуться до Беларуси для тех, кто сейчас не там. Среди результатов лаборатории два перформанса, но что важнее – это новые связи, эмоции, чувства и опыт.
Выставка с размышлениями
Выставка состояла из фотосерии “Зарослыми сцежками” Анны Костюкевич, звуковой инсталляции “Пачутае” Екатерины Д. и Александры М., инсталляции “Адорвенне” Рамука Янотава и видеоарта “Позирк” Яны Веренчук, который был снят во время экспедиций.
Фотовыставка “Зарослыми сцежками” Анны Костюкевич. Фото: Юля Савич
На фестивале Анна представила фотопроект “Зарослымі сцежкамі”. Он посвящен теме оставленности, заброшенности. Необитаемые дома в деревнях выдает высокая нескошенная трава у входа, а за дверью – предметы быта, часто устаревшие, вышедшие из употребления. Именно такие кадры особенно ценны для Анны, работа над выставкой вылилась для нее в размышления о корнях, увядании скарбаў и памяти и преобразовалась в проект о личном осмыслении семейного наследия. Фотографии проявлены и напечатаны ручной оптической печатью, Анна работает с пленкой, и для нее очень важен такой долгий и личный процесс взаимодействия с объектом.
“Хотелось привезти частичку фестиваля домой в родной Минск, но все равно так здорово было увидеть неабыякавых людей, чувствовать и проживать это единение. Самое теплое послевкусие от фэста – это чувство о том, как важно любить и эту любовь разделять”, – говорит Анна.
К моменту знакомства с девушками авторка видеоарта “Позирк” Яна Веремчук уже размышляла о съёмке документального фильма о белорусской деревне. Поэтому она присоединилась к команде в обеих экспедициях и отвечала за съёмки. “Повзрослев, я поняла, что белорусская культура, – это не стыдно. Это то, что является одним пазлом в моей картине мира, во мне. Я хотела передать это ощущение другим, кто сомневается в этом, или тем, кто мало знаком с белорусской культурой. Был подъём в 4 утра и вылазки в поле, чтобы словить рассвет, съёмки нашей природы, интерьеров. И конечно, не без походов на речку, местную дискотеку, катания на лодке!” – рассказывает Яна.
Саша из Вэлямичей, благодаря инстаграму которой девушки поехали в эту деревню, приехала на фестиваль из Польши. “Я не магу паехаць дадому, але на вёску моцна хацелася, там у і паехала, каб неяк зьменшыць сваю тугу. Я ехала на перформанс нічога не чакаючы. То бок, я проста аддалася працэсу. Пра вёску сваю я шмат чаго ведаю і люблю яе, было прыемна ўбачыць яе вачыма дзяўчат,” – рассказывает Александра.
Художник и дизайнер Рамук Янотаў представил на фестивале инсталляцию Adorvieni, собранную из предметов, найденных во время экспедиции. Вот как он сам описывает ее смысл: “Аўтэнтычныя артэфакты, вынятыя з прасторы і змешчаныя ў чорнай актавай зале, губляюць свае утылітарнае значэнне і пертвараюцца ў ледзь не галерэйныя экспанаты. Адсюль паходзіць і назва інсталяцыі: Адорвені – гэта тое, што адарвалі, вынялі, аддзёрлі, як быццам расліну ад яе каранёў.”
Ещё в начале работы было решено, что на фестивале будет несколько элементов – перфоманс-лаборатория, аудио и видео- инсталляции, фотовыставка и обязательно часть с артефактами. Роман с Полиной поехали искать кусочки деревни, которые можно было бы взять и перенести в пространство фестиваля, сохранив притом их аутентичность. Искали довольно долго, но когда наткнулись на окна – мгновенно всё сложилось. «Вокны самое ўжо ёсць парталы, дазваляючыя зазірнуць у чужое жыццё, у нашым выпадку – гарадскім жыхарам у вясковыя дамы. Спачатку была ідэя аздобіць іх нечым дадатковым, фіранкамі ці праекцыяй далявіду, але калі яны вышыхаваліся ў кампазіцыю і занялі свае месца на чорным муры насупраць сцэны, стала відавочна, што нічога больш і не трэба. Ніжэйшыя вокны былі размешчнаыя на ўзроўні чалавечага твару, і ў гледачоў была магчымасць зазірнуць у вакно, але замест краявіду, яны быццам глядзеліся ў люстэрка, якое пытала, а ці мы самі не адорвені у пэўным сэнсе?»”, – говорит Рамук.
И еще один объект, который Роман сделал для фестиваля, — два гигантских колоса, которые стали украшением главной сцены. Их гротескный размер напоминает зрителю, что красота и совершенство, которые мы ищем в произведениях искусства, скрыты в обычных вещах, которые нас окружают. Кстати, колосья сохранились и скоро будут установлены в Вильнюсе как арт-объект.
«На мой погляд, фэст атрымаўся ўдалы. Я спадзяюся на працяг, і ведаю, што ўжо нешта рыхтуецца. Буду рады зноў папрацаваць з Шуканнем і яго камандай, і вельмі хачу далучыцца да іх ў паўнавартасную экспедыцыю ў Беларусі», – говорит Роман.
Будущее проекта
“После фестиваля впервые подумала, вау, я действительно сделала что-то важное, и во мне и моей крошечной жизни есть смысл. Так что дальше – точно больше. Хотя наша команда разбросана по всему миру, я думаю, мы все равно продолжим делать оффлайн мероприятия, а также осуществлять работу проекта через Инстаграм”, – рассказывает Полина.
У девушек много-много идей, энтузиазма и желания дальше ездить в экспедиции. Уже точно решено провести оффлайн-встречи в Минске и мини-кэмп в одной деревне. Также в планах организовывать совместные этнографические поездки, так как многие хотят присоединиться.
В законе “О государственных символах Республики Беларусь” указывает, где позволено размещать государственные символы. Про тюки з соломой в нём не упоминаются.
Сооружение из тюков с соломой поставили на поле возле автотрассы Воронино-Быхов.
По замыслу создателей композиции, это – замок. Авторы «инсталляции» увенчали его башню государственным флагом Республики Беларусь.
Все бы ничего, но по всей видимости, в своем рвении продемонстрировать свою активную гражданскую позицию строители соломенного замка забыли про Закон Республики Беларусь «О государственных символах Республики Беларусь». Данный нормативный акт четко указывает на то, где можно размещать национальные символы, а где нельзя.
Впрочем, создатели замка могли руководствоваться не Законами, а ставшей крылатой фразой «Иногда не законов».
Міжнародны саюз біятланістаў працягнуў адхіленне расійскіх і беларускіх спартоўцаў ад міжнародных спаборніцтваў. Пра тое гаворыцца ў паведамленні, апублікаваным на старонцы International Biathlon Union у Twitter.
«Кангрэс падтрымаў запыт Выканаўчага камітэту па адхіленні расійскай і беларускай федэрацыі пакуль яны не прадэманструюць сваю поўную прыхільнасць падтрымцы і прасоўванню мэтаў і прынцыпаў IBU», – гаворыцца ў допісе.
Рашэнне было падтрымана 40 галасамі. Адзін быў супраць, чацвёра – устрымаліся.
Днём раней, Міністр спорту і турызму Беларусі Сяргей Кавальчук заявіў, што не чакае пазітыўнага рашэння наконт удзелу беларускіх спартоўцаў у спаборніцтвах пад эгідай Міжнароднага саюзу біятланістаў. На ягоны погляд, «у спорт умяшалася палітыка».
«Мы супраць палітыкі ў спорце. Беларусь правяла чэмпіянат Еўропы ў 2019 годзе, пасля гэтага Эстонія ў 2020 годзе не змагла правесці турнір з-за адсутнасці снегу. Падставілі плячо, узялі мы на сябе ўсе выдаткі і правялі чэмпіянат Еўропы. Вось, нам сказалі дзякуй за працу, якую мы зрабілі», – адзначыў урадовец у каментары БелТА.
У лютым, пасля нападу расійскіх войск на Ўкраіну, IBU забараніў расіянам і беларусам на міжнародных спаборніцтвах выступаць пад нацыянальнай сімволікай. У сакавіку наагул адхіліў зборныя гэтых краінаў ад спаборніцтваў.
На тое, што расійская сімволіка ў кіёсках «Магілёўсаюздруку» вывешаная на самых бачных месцах звярнулі ўвагі чытачы Магілёў.media. Адна з чытачак у допісе адзначыла, што расійскія сцяжкі прадавалі ў кіёсках і раней, але іх пакідалі ў баку «ад вачэй пакупнікоў». Цяпер жа імі сталі ўпрыгожваць вітрыну.
«Ужо і збанкрутавалі, але чым гандлююць», – пракаментавала аўтарка фотаздымка з расійскай атрыбутыкай.
Кіёск з расійскай сімволікай у вітрыне стаіць на плошчы Арджанікідзэ.
Дзень народнага адзінства ідэолагі рэжыму Лукашэнкі прыдумалі ў адказ на масавыя пратэсты 2020 году. Упершыню яго адзначылі ў 2021 годзе. Яго святкаванне складалася з імпрэзаў дзяржаўных структураў і праўладных грамадскіх арганізацыяў. Сярод іншага яно ўключыла ў сябе правядзенне флэшмобаў з дзяржаўнай сімволікай.
У Магілёве ў 2021 годзе пляцоўку, дзе збіраліся годам раней пратэстоўцы, гарвыканкам назваў Плошчай адзінства. На ёй улады праводзяць дзяржаўныя мерапрыемствы.
Справу аб банкруцтве акцыянернага таварыства «Магілёўсаюздрук» цяпер разглядае Эканамічны суд Магілёўскай вобласці. Манапаліст продажу газетаў і іншай прадукцыі вінаваты крэдыторам 5 160 864,45 рублёў і супраць яго распачата 130 працэсаў прымусовага спагнання даўгоў.
