Category: Меркаванне

«Артыкул у рубрыцы «Меркаванне» з’яўляецца выглядам матэрыялу, які адлюстроўвае выключна пункт гледжання аўтара. Меркаванні рэдакцыі Mogilev.media могуць не супадаць з пунктам гледжання аўтара.

Рэдакцыя не нясе адказнасці за дакладнасць і тлумачэнне прыведзенай інфармацыі і выконвае выключна ролю носьбіта.

Вы можаце даслаць свой артыкул на пошту [email protected] для размяшчэння ў рубрыцы «Меркаванне», якую мы апублікуем».

Лукашэнка стварае «беларускае NASA», пакуль пенсіянеры лічаць капейкі

Навіна ад

Пакуль беларускія пенсіянеры атрымліваюць надбаўку ў 1,33 рубля, Лукашэнка абвяшчае пра стварэнне нацыянальнага касмічнага агенцтва.

Нядаўна я дапамагаў бабулі разабрацца з яе новай пенсіяй. Яна з радасцю паведаміла, што атрымала надбаўку — 1,33 рубля. Мы пасмяяліся, але смех быў з тых, што крыху горка аддаецца.

І ў гэты ж час Лукашэнка абвяшчае: патрэбна стварыць «беларускае NASA». У краіне ўжо ёсць карпарацыя «Белкосмас», але, паводле яго слоў, яна «дрэнная або недастатковая».

Гэтая заява прагучала на фоне нядаўняга павелічэння пенсій: з 1 лютага 2025 года працоўныя пенсіі павялічыліся ў сярэднім на 10%, а з 1 мая мінімальная пенсія па ўзросце — на 3,74 рублі.

З 1 лютага 2025 года ў Беларусі павысіліся ўсе віды працоўных пенсій: па ўзросце, за выслугу гадоў, па інваліднасці і ў выпадку страты карміцеля. У выніку пераразліку памер пенсіі вырас у сярэднім на 10%.

З 1 мая таксама перагледзелі ў бок павелічэння памеры дапамог сем’ям, што выхоўваюць дзяцей, а таксама некаторыя віды пенсій, сацыяльныя пенсіі і надбаўкі пенсіянерам старэйшым за 75 гадоў.

Аднак, нягледзячы на гэтыя павелічэнні, сярэдняя пенсія па ўзросце непрацуючага беларуса ў маі склала 933,57 рубля, узросшы толькі на 1,33 рубля.

На гэтым фоне заява пра стварэнне «беларускага NASA» гучыць як іронія лёсу. У краіне, дзе пенсіянеры атрымліваюць мізэрныя надбаўкі, а сацыяльныя выплаты застаюцца на нізкім узроўні, гаварыць пра касмічныя амбіцыі — гэта, мякка кажучы, не зусім дарэчы.

Безумоўна, развіццё навукі і тэхналогій важнае для любой краіны. Але калі базавыя патрэбы грамадзян не забяспечваюцца, прыярытэты павінны быць расстаўлены па-іншаму.

Можа, варта спачатку забяспечыць годнае жыццё тым, хто ўсё жыццё працаваў, а ўжо потым марыць пра зоркі? Бо сапраўдная вышыня дзяржавы вымяраецца не колькасцю спадарожнікаў на арбіце, а якасцю жыцця яе грамадзян.

Якуб Ясінскі

Фота: NASA

Рулетка без выйгрышу: як магілёўцы сталі статыстамі ў чужым шоу

Навіна ад

У Беларусі рыхтуюць новыя абмежаванні для гульнявога бізнесу — з прапановай Лукашэнкі аб мараторыі на гульню ў пазыку і правам сям’і блакаваць доступ для лудамана. Але пакуль дзяржаўныя мужы разважаюць пра «этычнасць», у маім родным Магілёве расце пакаленне дзяцей, якія вучацца падлічваць шанцы не на матэматыцы, а на слотах.

Мае суседзі — звычайная сям’я: бацька працуе на будоўлі, маці — санітаркай, трое дзяцей. Яны ніколі не сядзелі ў «Гранд Казіно» і не гулялі ў покер па выходных. Аднак іх старэйшы сын, падлетак з гарачымі вачыма і моднымі красоўкамі, апошні год уцякае з заняткаў, каб круціць слоты на тэлефоне. Гуляе на грошы з-пад бацькоўскага матраца.

У чым тут праблема? У тым, што хтосьці страціў меру? Ці ў тым, што «меру» ўжо даўно страцілі тыя, хто вырашыў ператварыць нашу краіну ў казіно пад адкрытым небам?

На нядаўняй нарадзе Лукашэнка загаварыў пра неабходнасць жорсткага кантролю: маўляў, гульня — для заможных, не для дзяцей, і наогул — сям’я павінна мець магчымасць выцягнуць залежнага родзіча з лудаманскага кола. Усё гэта выглядае, як спроба навесці парадак. Але парадку не будзе, калі ты пачынаеш з канца, забыўшыся, як гэта ўсё пачалося.

Гульнявы бізнес у Беларусі — не вынік нашай эканамічнай палітыкі, а следства расійскай забароны. Як толькі ў Расіі закрылі казіно, у нас з’явіліся «вітрыны», што гатовыя сустрэць кожнага госця — галоўнае, каб ён прыехаў з поўным кашальком. Беларусы ж — толькі фон, статысты і ахвяры, калі што. Бо асноўныя грошы круцяцца вакол замежнікаў, якія шукаюць аддушыну ў нашай юрысдыкцыі.

У Магілёве ўсё пачалося з некалькіх залаў. Цяпер — можна сустрэць казіно на кожным кроку. Мы называем гэта «бізнесам», хоць ведаем: ствараецца не дабаўленая вартасць, а дабаўленыя праблемы — сямейныя, псіхалагічныя, маральныя.

Я не супраць свабоды выбару — дарослы чалавек мае права распараджацца сваімі грашыма. Але калі казіно пачынаюць цынічна паляваць на залежных, на падлеткаў, на тых, хто ўжо «на дне» — гэта ўжо не бізнес, а эксплуатацыя чалавечай слабасці.

Мой сябар, які працуе псіхолагам у гарадской паліклініцы, кажа: запытаў на тэрапію ад лудаманіі стала болей. Але ўсё роўна гэта — адзінкі. Большасць маўчыць, сароміцца, гарыць унутры. Іх сем’і маўчаць. Суседзі — таксама.

Увядзенне мараторыя на гульню ў доўг — слушна. Але гэта як абмяркоўваць эстэтыку пажару, пакуль гарыць дом. Сам факт, што ў Беларусі дагэтуль не існуе якаснай сістэмы дзяржаўнай псіхалагічнай падтрымкі для залежных ад азартных гульняў — ганьба для «сацыяльна арыентаванай дзяржавы».

Таксама застаецца адкрытым пытанне, чаму беларускія банкі дагэтуль праводзяць транзакцыі для замежных платформ. Праз гэтыя «дзіркі» кожны школьнік можа за 10 хвілін «падключыцца» да гульні, якая скончыцца дрэнна. А кантроль, пра які гаворыць Лукашэнка — гэта ўжо пасля трагедыі, як заўсёды.

Вось што думаецца. Калі вы прынялі гэты бізнес у дом, калі дазволілі яму пусціць карані на нашай зямлі, то будзьце гатовыя адказваць. А не рабіць выгляд, што тут усё «этычна» і «пад кантролем». Бо пакуль дарослыя гуляюць у цені, дзеці — губляюць будучыню. 

Якуб Ясінскі

Фота: Tripadvisor

Прыхаваныя лайкі і адкрытыя намеры: як беларуская прапаганда спрабуе паўплываць на выбары ў Польшчы

Навіна ад

У чаканні прэзідэнцкіх выбараў у Польшчы беларуская дзяржаўная прапаганда актывізавала сваю працу ў сацсетках, імкнучыся сфарміраваць грамадскую думку польскіх выбаршчыкаў. Пра гэта сведчыць даклад DFRLab, Фонду адказнай палітыкі і Alliance4Europe — з апісаннем метадаў і мэтаў гэтых інфармацыйных кампаній.

Нядаўна, гартаючы стужку Facebook, я натыкнуўся на відэа, дзе аднаго з польскіх палітыкаў абвінавачваюць у здрадзе нацыянальных інтарэсаў. Каментары — па-руску, з заклікамі да «сапраўднага патрыятызму» і «ачышчэння краіны ад вонкавага ўплыву». Спачатку падумаў: ну, класічны фэйк. Але потым пачаў капаць глыбей — і зразумеў: гэта частка шырэйшай гульні, дзе дэмакратыя — толькі шахматная дошка.

Згодна з высновамі DFRLab, дзяржаўныя СМІ Беларусі і звязаныя з імі акаўнты ў сацсетках мэтанакіравана распаўсюджваюць фэйкі і палярызуючыя паведамленні, арыентаваныя на польскую аўдыторыю. Мэта простая: падарваць давер да польскіх інстытутаў і пасеяць разлад напярэдадні выбараў.

Спосабы не новыя — фэйкавыя навіны, ботападобныя каментары, перапосты з прапагандысцкіх Telegram-каналаў. Але інструментарый абноўлены, як Windows пасля чарговага патча. З’явіліся фэйкавыя інфлюэнсеры з «польскімі» прозвішчамі, што не прамаўляюць ніводнага слова па-польску.

Але чаму Польшча? Па-першае, гэта краіна, што дае прытулак беларускім эмігрантам і падтрымлівае Украіну. Па-другое — геапалітычны раздражняльнік, які Масква і Мінск з асалодай выкрыжоўваюць з карт свету, калі думаюць, што ніхто не бачыць.

На гэтым фоне санкцыі і вонкавая ізаляцыя Беларусі выглядаюць хутчэй як выклік, а не як стрымліванне. Улады навучыліся абыходзіць блакіроўкі, ствараць абыходныя інфармацыйныя каналы і хавацца пад маскай «альтэрнатыўных пунктаў гледжання».

Зразумела, што інфавойны цяпер — не дадатак да палітыкі, а яе галоўны інструмент. Там, дзе раней патрэбны былі танкі, цяпер дастаткова трапнага мема ці віруснага відэа. І калі хтосьці яшчэ верыць, што прапаганда працуе толькі на «дурняў», ён проста яшчэ не паспеў стаць яе мэтай.

І калі я зноў бачу дзіўны допіс з незнаёмага акаўнта пра «падстаўных лідараў» і «глабальны кантроль», я ўжо не злуеюся — я думаю: ці сапраўды мы гатовыя абараняць праўду, калі хлусня прасцейшая, хутчэйшая і лепш загорнутая ў Instagram-фільтры?

Можа, наш галоўны выбар — не паміж левымі і правымі, а паміж верай у рэальнасць і яе заменнікам?

Якуб Ясінскі

Калі дзяцінства б’ецца токам: як бяспека ператварылася ў квэст на выжыванне

Навіна ад

У Магілёве падлетак ледзь не загінуў ад удару токам у закінутым будынку. Ён ухапіўся за аголены кабель, і толькі цуд уратаваў яго ад смерці. Але ў гэтай гісторыі страшнейшае не электрычнасць, а тое, як мы прывыклі да падобных навін.

Калі я быў дзіцем, закінутыя будынкі здаваліся мне брамамі ў іншыя cусветы. Мы з сябрамі вывучалі старыя фабрыкі, лазілі па гарышчах і падвалах, не думаючы, што гэта можа быць небяспечна. Сёння я разумею, што нам проста шанцавала. Але чаму праз дзесяцігоддзі дзеці ўсё яшчэ гуляюць у тых жа руінах, рызыкуючы жыццём?

Нядаўні выпадак у Магілёве, калі падлетак атрымаў удар токам у закінутым будынку — гэта не выпадковасць, а тэндэнцыя. Такія здарэнні здараюцца рэгулярна, і кожны раз мы дзівімся, быццам упершыню. Але ж хіба не відавочна, што закінутыя і безнаглядныя аб’екты становяцца пасткамі для дзяцей?

Улады часта закрываюць вочы на такія месцы, мяркуючы: калі будынак не выкарыстоўваецца, значыць, пра яго можна забыць. Але дзеці не ведаюць пра бюракратычныя дэталі. Яны бачаць у закінутых будынках месца для прыгод, не ўсведамляючы рызыкі.

Бацькі таксама не заўсёды могуць сачыць за сваімі дзецьмі. У рэальнасці, калі шмат хто вымушаны працаваць на двух, а то і трох працах, каб пракарміць сям’ю, кантроль за дзецьмі аслабляецца. А грамадства ў сваю чаргу хутчэй асуджае бацькоў, чым узгадвае пра ўласную адказнасць.

Замест таго, каб шукаць вінаватых, варта падумаць пра сістэмныя рашэнні. Чаму б не распрацаваць праграмы па рэкультывацыі альбо перабудове закінутых будынкаў? Чаму б не арганізаваць для дзяцей бяспечны вольны час, каб ім не даводзілася шукаць прыгоды ў разбураных сценах?

 Кожны раз, калі я чую пра падобныя выпадкі, я ўспамінаю сваё дзяцінства і ўсведамляю, як моцна нам пашанцавала. Але шанцаванне — гэта не план. Можа, пара перастаць спадзявацца на «авось» і пачаць дзейнічаць? Бо бяспека нашых дзяцей — гэта не латарэя, а нашая агульная адказнасць.

Якуб Ясінскі

Фота ілюстрацыйнае

Могилевский экс-чиновник рассказал про белорусское “народовластие”

Навіна ад

Делегат всех семи Всебелорусских народных собраний, бывший зампред Могилевского облисполкома Анатолий Глаз считает, что в Беларуси – настоящее народовластие.

В эфире белорусского телевидения Глаз на голубом глазу уверяет: в критическое время нужна сильная президентская республика, народовластие и государственная власть. Мол, если отступим – скатимся в нищету, как «страны, которые когда-то себя восхваляли».

Однако реальность за этими словами другая.

Белорусское «народовластие» – это тщательно отобранные делегаты, полностью зависимые от власти. Кто-то – директор госпредприятия, кто-то – председатель совета ветеранов, кто-то – лояльный депутат. Их собирают в Минске раз в пять лет, чтобы проголосовать за уже готовые решения. Ни одна инициатива «снизу» там не проходит. Настоящая демократия? Нет, это ритуал лояльности.

«Сильная власть» в Беларуси – это власть, которая боится собственного народа. Боится настолько, что избивает его дубинками, сажает за комментарии в интернете, закрывает независимые СМИ и признаёт экстремистскими объединениями телеграм-каналы. Это власть, которая годами держится на страхе, лжи и пропаганде.

Глаз пугает нас «затруднительным положением» других стран. Но не замечает своего: Могилёвская область – одна из самых депрессивных в стране, с минимальными зарплатами, оттоком молодёжи и нулевыми перспективами. Это и есть результат их «сильной государственной власти».

Народовластие – это когда народ решает. А не когда народу говорят, за кого голосовать, как думать и кого бояться. Всё остальное – декорации.

Фото: Газета “Радзіма”

Стала вядомая прычына засухі ў Магілёўскай вобласці сёлета

Навіна ад

Аддзел аналітыкі mogilev.media правёў сваё ўласнае даследаванне і высветліў прычыну працяглай засухі ў нашым рэгіёне.

Працяглая летняя засуха – гэта неўласцівая з’ява для прыродна-кліматычнай зоны Магілёўскай вобласці. Умерана-кантынентальны клімат нашай краіны як правіла характарызуецца цёплым летам, мяккай зімой і вялікай колькасцю ападкаў. Аднак, на працягу апошніх гадоў адбываюцца інтэнсіўныя змены планетарнага маштабу ў атмасферы Зямлі. Так, ліпень мінулага года стаў самым спякотным за ўсю гісторыю назіранняў – пісала наша выданне. 

“Мы назіраем беспрэцэдэнтныя змены ва ўсім свеце” – тлумачыў кліматычныя трансфармацыі дырэктар Годдардаўскага інстытута касмічных даследаванняў NASA Гэвін Шміт і дадаваў, што хаця змены могуць падацца шакуючымі, яны не з’яўляюцца нечаканасцю для навукоўцаў: на працягу апошніх 40 гадоў тэмпература расла дзесяцігоддзе за дзесяцігоддзем.

Аддзел аналітыкі mogilev.media падняў архіўныя дадзеныя за мінулы, самы спякотны за ўсю гісторыю метэаралагічных назіранняў год, і высветліў, што прынамсі двойчы, у чэрвені 2023 года, насельніцтва Магілёўскай вобласці знаходзіла спосаб паўплываць на навакольнае асяроддзе.

Так, летась 10 чэрвеня ўдзельніцы фальклорнага калектыва “Астранка” праводзілі абрад заклікання дажджу ў вёсцы Стары Дзедзін Клімавіцкага раёна. 16 чэрвеня 2023 года рытуал выклікання дажджу адбываўся ў вёсцы Гамарня Быхаўскага раёна. Тады ўдзельніцы абраду, захапіўшы з сабой саматканае вузкае палатно, адправіліся да крыніцы. Прычым гэтае палатно на працягу некалькіх дзён ткалі “самыя паважаныя ў сяле жанчыны” – пісаў пра падзею “Маяк Прыдняпроўя”. Потым у ваду апусцілі дробку маку, які сімвалізуе дождж, з просьбай аб пасланні дажджу.

вызывание дождя

А што мы назіраем сёлета ў Магілёўскай вобласці? Здаровы сэнс падказвае, што поспех мінулагодніх мерапрыемстваў проста абавязаныя былі паўтарыць і маштабіраваць у спякотнае і задушлівае лета ў гэтым годзе. Але здаровы сэнс – гэта яўна не пра лукашэнкаўскіх чыноўнікаў. Ні падняць эканоміку, ні забяспечыць насельніцтва прыстойным і камфортным надвор’ем, як бычым, ім не па сілам. 

Маніторынг рэгіянальных сродкаў масавай інфармацыі паказаў, што ніводнага абраду выклікання дажджу так і не назіралася сёлета ні ў фальклорных, ні ў самадзейных, ні ў працоўных калектывах Магілёўскага рэгіёна. Што ж тады здзіўляцца!

вызывание дождя

Фота: “Родная ніва”, “Маяк Прыдняпроўя”, архіў

Одним мирром мазаны – мысли ябатек удивительно похожи

Навіна ад

Костюковичская районная газета опубликовала статью директора аналитического центра ECOOM. Автор статьи, посвященной 30-летию института пересидентства, принадлежит к пропагандистской элите Беларуси, но, судя по ссылке на Шиллера, Сергей Мусиенко недалеко ушел от интеллектуала из Костюкович Игоря Ковалева, известного своими “дюссельдорфскими исследованиями”.

Мусиенко вывалил все, что раскопал о первых и последних президентских выборах, которые не были сфальсифицированы, приплел Шиллера и Нагорную проповедь. Разумеется и немецкий философ, и сам Спаситель, по мнению “эксперта избиркома”, предчувствовали восхождение звезды Лукашенко.

Впрочем, интересна не столько “звезда”, сколько сами Сергей Мусиенко и Игорь Ковалев, являющиеся яркими представителем категории “мыслителей” пытающихся слепить некоего чудовищного тетраморфа из заблуждений советской эпохи, библейских историй, нищебродской ненависти к буржуям Запада и собственной, собачьей преданности Лукашенко.

Казалось бы, столичного эксперта, чья активность резко возрастает накануне  выборов и костюковичского “исследователя” разделяет целая пропасть, но пользуются они почему-то одними и теми же фразами стиля “взвейся-развейся”. 

Кто у кого учится – непонятно. Такое уже было. Большевики тоже остро нуждались в тех, кто заменит ученых, уплывших на “философских пароходах”. Так и появились идейные предшественники Ковалева – “красная” профессура.

Тогда в ГИТИС на лекции красного профессора Гагарина сбегалась интеллигенция со всей Москвы.

Гагарин говорил, например: “Данте одной ногой стоял в Средневековье, а другой

приветствовал зарю нового времени” или: “Произошел раздел Польши, и ее четвертовали на три равные половины”.

Очень напоминает перл Игоря Ковалева, который, как-то в горячке присоединил Калининградскую область к странам Балтии.

Фото из открытых источников.

Белая береза под моим окном – почему поляки бережнее белорусов относятся к зеленым насаждениям?

Навіна ад

В Беларуси деревья во дворах многоэтажек защищены множеством законов, но рубят их так, что щепки летят

Смотрю на березу в «квадрате» белостокских пятиэтажек и вспоминаю дерево, росшее под моим окном в таком же белорусском дворике. Там была точно такая же береза. В один прекрасный день коммунальники ее спилили, объяснив это жалобами «неравнодушных граждан», в окна которых сыпались семена несчастной березы.

Жаловались ли граждане или дровосеки ЖКХ просто положили глаз на березу, как на источник отличных дров, неизвестно.  

Скорее всего, если и жаловались, то по наущению коммунальников, которым заготавливать березовые дрова  прямо в городе гораздо сподручнее, чем искать их где-то еще.

Почему полякам семена березы в окна не сыплются? То ли окна у них другие, то ли менталитет у них иной.

В Беларуси зеленые насаждения во дворах многоэтажек защищены законами так, что для того, чтобы спилить сухостой, потребуется пройти множество инстанций – начиная от отдела ЖКХ райисполкома и заканчивая инспекцией охраны окружающей среды.

Думается, законов этих в Польше не меньше, однако здесь, по всей видимости, принцип «иногда не до законов» не работает.

Поэтому и береза в спальном районе Белостока никому не мешает.

Фото: mogilev.media

Ландшафт могилевской пропаганды – давайте познакомимся с его бугорками

Навіна ад

Mogilev.media давно и незаслуженно обращает внимание на попытки государственных журналистов Могилевского региона вписаться в желтую струю официальной пропаганды. Нам важно выяснить, кто эти люди, живущие среди нас и так отличающиеся от нас.

На Могилевщине действует около трех десятков государственных редакций – это коллективы двадцати одной районной газеты и около десятка изданий покрупнее расположены в Могилеве. В каждом коллективе как минимум по четыре-пять корреспондента, если речь идет о районках. Всего получается больше сотни лиц, профессионально занятых в государственной идеологической системе. Но из этой сотни человек только несколько единиц выбиваются из общего ряда тем, что пропаганде отдают себя с удовольствием.

Оставим пока за скобками тружеников областного уровня и обратим внимание на провластных блогеров из могилевской глубинки. Сколько их вообще всего? Как ни странно, ничтожно мало. Анализ передовиц районных газет показывает нам, что всего три человека, числящихся в штате региональных редакций, периодически выступают на страницах своих изданий с публицистическими попытками.

Вот эти люди – Александр Лейчинский, журналист из Хотимска, главный редактор газеты “Крычаўскае жыццё” Анна Шинкарева и костюковичский журналист Игорь Ковалев.

Александр Лейчинский из хотимской газеты “Шлях Кастрачніка” – глубокий пенсионер и коммунист, который не может представить себе полевые работы без экранов соцсоревнований, а западную демократию – без произвола полиции, применяющей водометы против мирных протестующих.

Александр Лейчинский – справа

Всю сознательную жизнь Александр Петрович проработал в газете “Шлях Кастрычніка”, занимаясь освещением сельскохозяйственных “успехов” одного из самых нищих регионов  Могилевщины и привык к тому, чтобы находить корни наших бед в происках буржуинов.

Что из того, что коровы были об…ными, а на полях ни черта не росло и без всяких санкций? Что из того, что наши “экономические чудеса” зиждились на подачках России, с ее имперскими амбициями? Не суть. Сияющие вершины коммунизма все равно выглянут из-за туч англосаксонского мракобесия.

Александр Лейчинский продолжает выступать против ЦРУ, “Моссада”,  МИ-6 и “Сюртэ” при первом удобном случае и уверенно лидирует в нашем мини-рейтинге пропагандистов с публикациями в рубрике “Зацепило”. По аналогии с “Накипело” Муковозчика.

На втором месте –  редактор кричевской “районки” Анна Шинкарева. На страницах вверенного ей СМИ Анна скромно выступает в роли лидера реинкарнированного кричевского общества «Знание» и проповедует тему глобальных проблем Запада.

Но выступает она не как главред с соответствующей зарплатой, а как этакая общественница-патриотка, которая, якобы находясь в отдалении от провластного корыта, высказывает свою гражданскую позицию. 

Эта дама не так осторожна в выражениях, как Александр Лейчинский и склонна употреблять оскорбления из убогого лексического запаса Азаренка, вроде “мосек” и “иуд”. Активистке общества “Знание” подобный жаргон может позволителен, а вот главному редактору вроде бы не пристало говорить с читателями на языке базарных торговок.

Именно на этой “фене” Шинкарева пытается что-то доказывать лондонской “Таймс”, с чисто ябатьковской наглостью забывая о том, что авторитетное английское издание выступает в ее случае в роли слона, на которого визгливо лает кричевская моська.

Как тут не вспомнить слова Мюллера, адресованные Штирлицу: не считайте себя фигурой, равной Черчиллю. 

А Анна Шинкарева считает. Но что взять с человека, который сравнивает журналистов, обслуживающих культ личности Лукашенко с защитниками Брестской крепости?

Так и хочется сказать: прочь грязные лапы от героев! Не скажем, а просто отдадим Шинкаревой второе место в рейтинге пропагандистов из могилевской  глубинки.

Третье место достается бесстрашному острослову из Костюкович Игорю Ковалеву, который, несмотря на то, что пытается играть в “Что? Где? Когда?”, как оказалось, слабо разбирается в географии и прославился тем, что однажды присоединил Калининградскую область странам Балтии.

Ну, проблемы с географией вполне простительны выпускнику исторического факультета БГУ, специализирующемуся на истории древнего мира и средних веков.

Свою жизненную позицию Ковалев выражает кратко и емко: торопись медленно.

Мудрости вроде “беги шагом” или “кричи шепотом” наверное и подвигают Игоря время от времени высказывать свое мнение о проблемах совсем не костюковичского масштаба.

У Игоря, правда, нет жизненного опыта Лейчинского и напористости Шинкаревой, но есть, как уже замечено, бесстрашие и стремление к плюшевому самопожертвованию, с которыми он и обличает самого опасного соперника всей своей жизни – “коллективный Запад”. А с такими задатками Ковалев себя еще покажет. Тем более, что он земляк Ирины и Виталины Петрусевич, захвативших власть в областных СМИ.

 Фото из открытых источников 

Наталья Эйсмонт идет в писатели, а Юрий Воскресенский – в сценаристы

Навіна ад

Пропагандистка с позывным “Массандра” собирается писать книгу о событиях 2020-го года. Расскажет ли она в этом трактате о том, как принимала участие в убийстве Романа Бондаренко?

Наталья Эйсмонт, больше известная в народе как «Массандра», разговорилась. Она поведала о том, что похудела, что имущество клана Эйсмонт нажито непосильным трудом, о серии книг, которую напишет знаток стихов Василия Быкова и о своей  книге, в которой она собирается поведать «правду» о событиях 2020-го года.

Кроме того, Эйсмонт готовит беларусов к тому, что «пересидент» выставит свою, изрядно потрепанную кандидатуру на выборах-2025 по «многочисленным» просьбам трудящихся».

Если Эйсмонт ограничится одним фантастическим романом, то Юрий Воскресенский пойдет еще дальше. Политический ЛГБТ-деятель, у которого ни черта не вышло с «круглым столом», собирается уложить на лопатки Оливера Стоуна с его «Александром», написав сценарий к «бестселлеру» о собственном опыте переобувания в полете и том, как Лукашенко пытался вписать свое имя в историю с помощью «эскадронов смерти», ОМОНовских дубинок и автозаков.

Каждое из этих заявлений настолько напоминает психиатрический диагноз, что заслуживает  подробного рассмотрения.

Первое заявление о намерении продлить мракобесие в Беларуси еще на пять лет, Александр Лукашенко сделал еще в феврале, закамфулировав свое маниакальное стремление к власти тем, что не может оставить страну в таком аховом, им же созданном, положении.

Ну, а поскольку света в конце беларусского тоннеля ужасов не предвидится, то и конца правлению узурпатора – тоже. Железная логика.

“Массандра” развила эту тему, заявив, что желающих продлить «царствие» Лукашенко в Беларуси – миллионы.

Ну, с ней-то понятно: с фюрером погибну, с фюрером восстану из пепла. А  насчет миллионов… Тут она отдать должное скромности Натальи. Могла бы сказать – миллиарды. Такие же, как «нарисованные» ей и ее коллегами восемьдесят процентов, вместо трех.

Что касается книги Натальи Эйсмонт, то рассказать ей действительно есть о чем. Особенно интересно будущим читателям будет узнать о том, как ближайшее окружение Лукашенко убивало Романа Бондаренко и об истории происхождения погоняла «Массандра» полученного пресс-секретарем из-за пристрастия к экзотическим винам.

У Юрия Воскресенского планы куда амбициознее.  После того, как лавочку КСДС прикрыли, а здание, где находилось это увеселительное заведение, снесли под строительство станции метро «Комаровская», Юрий решил вдарить по Голливуду и написать сценарий своего «Александра», бросив вызов не кому-нибудь, а мэтру Оливеру Стоуну.

Почему нет? Имена сходятся. Амбиции у нашего Александра такие же. Он, как и Александр Великий, наверняка уверен в том, что произошел от Геркулеса. Битву при Гавгамелах можно заменить на битву с безоружными минчанами, Буцефала – на электромобиль, «подаренный» Илоном Маском или на собачку Умку, меч – на «калаш» без рожка, а поход в Индию на визит в Монголию. Все. Сценарий готов. И вот, Искандер Двурогий, ну или Александр Синепалый, в сверкающих доспехах скачет по картофельному полю в Вавилон. Тьфу. В Дрозды.

Учитывая то, что за тридцать лет правления Лукашенко в Беларуси не появилось сколь-нибудь заметного фильма или книги (он сам это признал) творческие планы писательницы Эйсмонт и сценариста Воскресенского иначе как маниловщиной не назовешь. 

Ну, а сам покровитель муз и любимец Терпсихоры о 2020-м сказал так: я абсолютно в этом уверен – если бы 2020-го года не было в нашей жизни, его надо было бы придумать.

Тут Александр Григорьевич абсолютно прав: ему, кровь из носа, требовался повод для создания из Беларуси концентрационного лагеря – иначе удержать беларусов в повиновении было уже невозможно.

Только вот думать нашему старичку опасно – может усилиться тремор головы и отчетливый запах нафталина спугнет эйсмонтовские электоральные «миллионы».

За Лукашенко подумают другие миллионы – выжатых из страны беларусов и те, кто стиснув зубы, наблюдает изнутри за тем, как агрохунта продолжает насиловать Беларусь.

Подумают ребята из полка Калиновского, которые придут в Минск не с красными и белыми шариками, и не станут показывать ОМОНу «сердечки».

Поэтому писать книги и сценарии Эйсмонт и Воскресенскому надо уже сейчас, не откладывая дела в долгий ящик. Если засесть за будущие «нетленки» без проволочек, у всех нас есть шанс вдоволь посмеяться над тем, что выйдет из-под пера.

 Фото из открытых источников.