Лукашэнка ўзгадніў прызначэнне Юрыя Фралова старшынёй Камітэта дзяржаўнага кантролю Магілёўскай вобласці. Да гэтага той два гады працаваў яго памочнікам – інспектарам па горадзе Мінску.
Афіцыйнай даведкі пра новага старшыню Магілёўскага КДК не з’явілася ні на сайце самога камітэта, ні на лукашэнкаўскім партале, ні ў БелТА. Дата нараджэння, месца нараджэння і першыя месцы працы ў адкрытых крыніцах не фігуруюць. Асноўныя біяграфічныя штрыхі вядомыя толькі з публічнага прадстаўлення Фралова, якое першы намеснік кіраўніка адміністрацыі Наталля Пяткевіч праводзіла ў Мінгарвыканкаме 1 ліпеня 2024 года – пры ўступленні Фралова на пасаду памочніка Лукашэнкі.
Адукацыя – без БДСГА
Фралоў скончыў Магілёўскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Матэматыка і інфарматыка». Пазней – Акадэмію кіравання пры Лукашэнцы, стандартны «кар’ерны ўніверсітэт» для беларускіх чыноўнікаў сярэдняга і вышэйшага звяна.
Уся кар’ера – унутры сістэмы КДК
Паводле характарыстыкі Пяткевіч, Фралоў прайшоў шлях знізу даверху і ў рэгіянальным, і ў цэнтральным апараце Камітэта дзяржаўнага кантролю. Педагагічная адукацыя магілёўскай ВНУ і «рэгіянальная прыступка» даюць падставы меркаваць, што пачынаў ён менавіта ў структурах КДК Магілёўскай вобласці. Канкрэтныя пасады ніжэйшага ўзроўню ў адкрытых крыніцах не раскрываюцца.
Да моманту пераводу ў памочнікі Лукашэнкі Фралоў узначальваў галоўнае ўпраўленне кантролю будаўніцтва, жыллёва-камунальнай гаспадаркі па горадзе Мінску ў цэнтральным апараце КДК – адну з самых палітычна адчувальных сфер у сістэме кантролю, дзе сыходзяцца рэспубліканскі бюджэт, сталічныя будоўлі і жыллёвыя пытанні.
З памочнікаў – назад у рэгіён
Памочнікам Лукашэнкі – інспектарам па Мінску Фралоў адпрацаваў два гады, з 27 чэрвеня 2024 года. На яго месца ў Мінску пераведзены Дзмітрый Рэуцкі, які да гэтага ўзначальваў упраўленне КДБ па Мінску і Мінскай вобласці.
Траекторыя Фралова даволі характэрная для цяперашняй кадравай логікі: педагагічная рэгіянальная адукацыя, усё службовае жыццё ў кантрольным ведамстве, курс праз Акадэмію кіравання, два гады непасрэднага падпарадкавання Лукашэнку ў Мінску – і вяртанне ў родны рэгіён ужо з паўнамоцтвамі «галоўнага кантралёра» вобласці. Ад такога прызначэнца звычайна чакаюць не адаптацыі да мясцовай спецыфікі, а рэвізійнага ўзмацнення кантролю на добра знаёмай тэрыторыі.
Фота з адкрытых крыніц.