Добраахвотнік УСУ з Бабруйска Эмілій “Бобр” Лабейка працягвае абараняць Украіну, нягледзячы на праблемы з дакументамі.
Жыццё без пашпарту і без падтрымкі з дому
Эмілій Лабейка, вядомы пад пазыўным “Бобр”, накіраваўся на вайну ва Украіну адразу пасля пачатку поўнамаштабнага ўварвання Расіі. Тады яму было 21, цяпер ужо 25. У 2020 годзе ён удзельнічаў у пратэстах у Бабруйску і Мінску, але пасля гэтага кінуў вучобу ў БДУІР і з’ехаў у Польшчу. Там працаваў у McDonald’s, аднак неўзабаве прыняў рашэнне далучыцца да абароны Украіны, распавёў ён Радыё Свабодзе.
Родныя яго выбар не падтрымалі. З бацькамі, былой жонкай і дзецьмі кантактаў ён больш не падтрымлівае.
У траўні 2023 года падчас абстрэлу ў Краматорску згарэла куртка з яго беларускім пашпартам. З таго часу ён жыве без дакументаў. Сітуацыя ўскладнілася яшчэ больш у верасні таго ж года, калі ў Беларусі ўвялі правіла, што аднавіць пашпарт можна толькі на радзіме. Для Лабейкі вяртанне азначала б непазбежную турму.
Бюракратычныя перашкоды ва Украіне
Добраахвотнік неаднаразова спрабаваў атрымаць легальны статус ва Украіне, аднак без арыгіналу пашпарту гэта пакуль немагчыма. Яму прапанавалі ехаць у Беларусь.
Некалькі месяцаў ён знаходзіўся без афіцыйнай службы, пакуль не ўладкаваўся ў новае падраздзяленне Узброеных сілаў Украіны. Там ён спадзяецца выкарыстаць вайсковы білет для абскарджання адмовы праз суд.
Адсутнасць дакументаў стварае мноства праблем: ён не можа адкрыць банкаўскі рахунак, атрымаць падатковы нумар ці зарэгістравацца ў медыцынскай сістэме. Некаторыя валянцёрскія ініцыятывы дапамаглі яму вырашаць частку пытанняў, аднак цалкам праблему з дакументамі не закрыла ні войска, ні дзяржава.
Вайна, хваробы і страты
За час службы Лабейка прайшоў цяжкія баі, у яго былі кантузіі і з’явіліся праблемы са здароўем – пасля баёў за Бахмут. Лекары, аднак, палічылі яго прыдатным да службы, нягледзячы на хваробы.
Ён прызнаецца, што найцяжэйшымі былі першыя месяцы на вайне: трэба было прывыкнуць да пастаянных абстрэлаў і небяспекі. Асаблівыя цяжкасці дадае і тое, што з дзяцінства ён не чуе на адно вуха, што ў баях стварае сур’ёзную небяспеку.
За тры з паловай гады поўнамаштабнай вайны Лабейка прайшоў амаль усе кірункі фронту – Херсонскі, Данецкі, Запарожскі, Харкаўскі. Страціў больш за тры дзясяткі пабрацімаў. Ён прызнаецца, што гэтая боль не адштурхоўвае яго, а наадварот – падштурхоўвае працягваць змаганне.
“Інакш атрымаецца, што яны загінулі проста так” – кажа баец. На пытанне, што магло б прымусіць яго пакінуць вайну, адказвае: “Не ведаю, можа, калі заб’юць”.
Вайна прывяла яго да ўнутраных змен: прыйшло разуменне крохкасці жыцця і адчуванне, што трэба рабіць сваю справу да канца.
Фотаздымак: Радыё Свабода