Малады вынаходнік з Асіповіч Уладзіслаў Шпілеўскі ўпэўнены, што менавіта вадародны рухавік у будучыні дапаможа чалавецтву адмовіцца ад вуглевадароднага паліва.
Уладзіслаў Шпілеўскі і яго навуковы кіраўнік Алена Мурашка ўпэўненыя, што будучыня сусветнай аўтамабільнай прамысловасці менавіта за вадародам і спрабуюць рэалізаваць сваю тэорыю, піша “Асіповіцкі край”.
Па шчырасці, ідэю дзесяцікласніка нельга назваць рэвалюцыйнай. Першы рухавік, які працуе на вадародзе, быў вынайдзены яшчэ ў 1806 г. Сёння машыны з вадароднымі рухавікамі называюцца асноўнымі канкурэнтамі экалагічна чыстых электрамабіляў. Неацэнная перавага вадародных рухавікоў заключаецца ў экалагічнай прыязнасці і ў адсутнасці выкідаў у атмасферу вуглякіслага газу. Аднак, па словах заснавальніка Tesla Ілана Маска, “гэта надзвычай непрадуманая тэхналогія”.
Што ж прынцыпова новага ў распрацоўцы альтэрнатыўнага носьбіта энергіі прапануе Уладзіслаў?
Малады чалавек распачаў першыя спробы пабудаваць рухавік, а дакладней, яго сістэму сілкавання вадародам у 14 гадоў. У 2019 годзе, натхнёны відэаматэрыяламі на YouTube, падлетак пачаў плаўнае апусканне ў свет альтэрнатыўнай энергіі, але хутка прыйшоў да высновы, што інтэрнэт не самая надзейная крыніца ведаў, таму ён павінен стварыць рухавік сам.
У мінулым годзе Уладзіслаў стварыў і прадставіў устаноўку для пераводу класічных рухавікоў унутранага згарання на працу на вадародзе на рэспубліканскі конкурс. Ягоны бацька Сяргей і дзед Валянцін узялі на сябе тэхнічны бок выканання распрацоўкі – выраб шматлікіх дэталяў.
Устаноўка стала своеасаблівым “сэрцам” сістэмы вадароднага забеспячэння . Карыстальнік улівае звычайную ваду ў рэзервуар, які пастаўляецца на электралізер. Пад уздзеяннем электрычнага току вадарод падзяляецца на кісларод і вадарод у прапорцыі два да аднаго. Гэта рэчыва называецца “выбуховым газам”. Для пастаўкі ў рухавік сумесь газу падвяргаецца падрыхтоўцы, рэалізацыя якой і з’яўляецца аўтарскім ноу-хау.
Галоўнае дасягненне – у рухавіку Уладзіслава Шпілеўскага захоўваецца ціск газу пры пераключэнні хуткасці, а таксама захоўваецца герметычнасць канструкцыі. Маладому вынаходніку паспяхова ўдалося “перасадзіць” сістэму вадароднага сілкавання на матацыкл Miнск-125 і праверыць яе на дарогах.
Наколькі перспектыўныя разлікі Уладзіслава – пакажа будучыня.
Беларускі і польскі літаратар, выдавец, адзін з пачынальнікаў новай беларускай літаратуры.
Вядомы за свой найбуйнейшы твор «Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях», паводле якога на “Беларусьфільме” зняты фільм В. Туравым.
Аўтар вершаў на беларускай мове, паэм, балад, аповесцей, «Нарыса паўночнай Беларусі». Яго вершы «Дзеванька», «Гарэліца» пакладзены на музыку А. Абрамовічам.
Скончыў Полацкі езуіцкі калегіум. Падарожнічаў па наваколлях возера Нешчарда, па Беларусі, у тым ліку па Мсціслаўшчыне. Збіраў беларускі фальклор, апісваў курганы і гарадзішчы.
Выкладаў на Беларусі, у Пецярбургу. Выконваючы даручэнні марскога ведамства, пабываў у Францыі, Вялікабрытаніі і Фінляндыі. Сябраваў з А. Міцкевічам, Т. Шаўчэнкам, Г. Шапялевічам.
Займаўся выданнем штогадовага альманаха «Niezabudka» (1840-1844).
Па запрашэнні польскага пісьменніка Г. Жавускага пераехаў у г. Чуднаў на Валыні. Пасяліўся ў доме графіні Ю. Жавускай, дзе таксама жыў мастак-графік Напалеон Орда. Ва Украіне збіраў матэрыялы пра археалагічныя аб’екты, падарожнічаў.
Памёр ад сухотаў. Пахаваны ў Чуднаве.
У красавіку 2019 года ў Чудніве была ідэнтыфікаваная магільная пліта Я. Баршчэўскага, яна месцілася на адным з прыватных падворкаў, куды была калісьці перанесеная з разрабаваных за савецкім часам каталіцкіх могілак. На надмагіллі надпіс па-польску: «Ян Баршчэўскі, які любіў Бога, прыроду і людзей. Пісьменнік натхненняў і пачуцця. Жыў годна 70 гадоў».
У гонар пісьменніка пастаўлены помнікі на беразе возера Нешчарда, у Чуднаве.
Тытульны ліст кнігі «Шляхціц Завальня». Мастак Рудольф Жукоўскі
1868 год. У в. Студзянец сённяшняга Клімавіцкага раёна нарадзіўся Панцеляймон Лепяшынскі (1868-1944).
Выхаванец магілёўскай гімназіі. Прафесійны рэвалюцыянер, доктар гістарычных навук. Паплечнік У. Леніна. Стваральнік Ліцвінавіцкай школы-камуны.
Працаваў у наркамасветы, Маскоўскім універсітэце і Камуністычнай Акадэміі, дырэктарам гістарычнага музея, Музея рэвалюцыі ў Маскве. Адзін з арганізатараў і кіраўнікоў Камісіі па распрацоўцы гісторыі РКП(б).
Аўтар драм, рамана, аповесці, апавяданняў, успамінаў, навуковых прац па гісторыі, народнай асветы, пра А. Грыбаедава, М. Салтыкова-Шчадрына і іншых.
Памёр 30 верасня 1944 года.
У Беларусі існуе Дзяржаўная прэмія Беларусі імя Лепяшынскага за лепшы публіцыстычны твор.
Яго імя носіць вуліца ў Магілёве. У Чэрыкаве таксама ёсць вуліца Лепяшынскага, але ў гонар его брата – Мадэста, стваральніка Леменскай школы-камуны каля Чэрыкава.
У 1986 годзе зняты мастацкі фільм «Нетерпение души» аб стварэнні Ліцвінавіцкай школы-камуны, дзе ў ролі Лепяшынскага зняўся В. Ціханаў. У аграгарадку Ліцвінавічы Кармянскага раёна працуе мемарыяльны музей П. Лепяшынскага.
1871 год. У Парыжы памёр Леанард Ходзька (1800-1871).
Беларускі і польскі гісторык, публіцыст, выдавец.
Сябра таварыства філарэтаў, паплечнік А. Міцкевіча, Я. Чачота, Т. Зана, быў сакратаром кампазітара М. Агінскага.
З 1822 года на эміграцыі, жыў у Парыжы.
Аўтар паэм, біяграфіі Т. Касцюшкі, «Папулярнай гісторыі Польшчы», выдаў зборнікі твораў А. Міцкевіча, І. Красінскага, мемуары М. Агінскага, працы па гісторыі, геаграфіі, статыстыцы, у тым ліку «Польшча», у якой шмат матэрыялаў пра Беларусь.
Сабраў 125 тамоў дакументаў па гісторыі Польшчы, Беларусі, Украіны.
1922 год. Памёр пры загадкавых абставінах Кузьма Цярэшчанка (1888-1922).
Беларускі грамадска-палітычны дзеяч.
Скончыў Маскоўскі сельскагаспадарчы інстытут. У час вучобы ў Маскве актыўны ўдзельнік беларускага студэнцкага гуртка.
Старшыня Пскоўскай беларускай рады, дэлегат з’езда беларусаў-вайскоўцаў Паўночнага фронту ў Віцебску і Усебеларускага з’езда ў Мінску, член Віленскай беларускай рады.
У 1919 годзе быў камісарам Міністэрства беларускіх спраў Літоўскай тарыбы ў Беластоку, Гродне, міністр унутраных спраў БНР.
З восені 1919 года старшыня Часовага Беларускага нацыянальнага камітэта ўМінску, адзін з кіраўнікоў Цэнтральнага Беларускага саюза сельскай гаспадаркі. Член Найвышэйшай Рады БНР.
Працаваў на адказных пасадах у Цэнтральным Беларускім саюзе сельскай гаспадаркі.
1932 год. Заснавана Краснапольская раённая газета “Чырвоны сцяг. Краснаполле».
З моманту заснавання называлася “Чырвоны сцяг”, затым – “Голас Краснапольшчыны”.
Перыядычнасць выхаду: серада, субота. За час выдання выйшла 10784 нумары.
1940 год. Падпісанне мірнага дагавору паміж СССР і Фінляндыяй. Канец савецка-фінскай вайны(30 лістапада 1939 – 12 сакавіка 1940).
Вайна фармальна не аб’яўлялася, але СССР афіцыйна разарваў дыпламатычныя адносіны з Фінляндыяй.
Прычынай для вайны быў названы інцыдэнт артылерыйскага абстрэлу тэрыторыі СССР. Праз шмат гадоў М. Хрушчоў пісаў, што гэты абстрэл быў арганізаваны савецкім камандармам 1-га рангу Р. Куліком.
Стратэгічнае становішча СССР па выніках вайны пагоршылася: быў падарваны яго міжнародны аўтарытэт, Ліга Нацый выключыла яго са сваіх членаў, Фінляндыя адышла ад палітыкі нейтралітэту і зблізілася з Германіяй.
У захопніцкай, вельмі непапулярнай у народзе вайне СССР паказаў сваю слабасць: 131 476 забітымі і згінуўшымі без весткі (страты фінаў – 22 830), 200 000 параненых, 51 000 захварэўшых. Страты 406 самалётаў супраць 62 фінскіх, 653 танкаў супраць 50 фінскіх.
За баявыя подзвігі ў савецка-фінляндскай вайне 20 беларусам і ўраджэнцам Беларусі было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза, у тым ліку В. Кучараваму з Чэрыкава, І. Саламонікаву з-пад Магілёва, А. Целешаву з-пад Чавус.
1944 год. Нямецкімі захопнікамі створаны тры Азарыцкія лагеры смерці ў Даманавіцкім (зараз Калінкавіцкі) раёне ў якасці жывой заслоны на шляху наступу Чырвонай арміі.
Створаны па загаду камандзіра 9-й армііЁ. Гарпэ. У лагеры прыгналі каля 50 000 жыхароў Гомельскай, Магілёўскай і Палескай абласцей БССР, Смаленскай і Арлоўскай РСФСР.
Папярэдне ў лагеры завезлі хворых на сыпны тыф, каб сарваць наступ Чырвонай арміі за кошт эпідэміі сярод вайскоўцаў.
19 сакавіка 1944 года наступаючыя часткі Чырвонай арміі знайшлі гэтыя лагеры на балотах. Подступы да іх былі замінаваныя. Ніякіх пабудоваў, нават лёгкага тыпу, на тэрыторыі лагераў не было. Зняволеныя размяшчаліся на зямлі. Ім было забаронена разводзіць вогнішчы, збіраць галлё для падсцілкі.
З трох лягераў вызвалілі 33 480 чалавек, з іх 15 960 (48 %) дзяцей да 13 гадоў і 13 072 (39 %) жанчынаў, 4 448 (13 %) старых.
У 1965 годзе на месцы лагераў узвялі мемарыяльны комплекс, у 2004 годзе ў Азарычах адчынілі Музей памяці.
2006 год. На Замкавай плошчы ў Варшаве прайшоў першы канцэрт пад лозунгам «Салідарныя з Беларуссю».
Праведзены напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі.
“Салідарныя з Беларуссю” – серыя канцэртаў, праведзеных польскай грамадскай арганізацыяй Ініцыятыва «Вольная Беларусь» у Варшаве на Замкавай плошчы. На канцэртах выступалі польскія і беларускія музыкі Л. Вольскі, Зм. Вайцюшкевіч, А. Кулінковіч, Руся і іншыя.
Другі канцэрт быў праведзены 25 сакавіка 2007, трэці – 30 сакавіка 2008 года.
1988 год. Нарадзілася Марына Літвінчук (Паўтаран).
Беларуская вяслярка на байдарцы. Трохразовая чэмпіёнка свету, шасьціразовая чэмпіёнка Еўропы, двухразовы бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў (2012, 2016).
Чэмпіёнка Еўропы 2011 году ў гонцы-адзіночцы на 5000 м, прызёр чэмпіянатаў свету і Еўропы.
1999 год. У блок НАТА ўступілі Чэхія, Польшча і Венгрыя.
Гэта было 4-е пашырэнне ваенна-палітычнай арганізацыі краін Паўночнай Амерыкі і Еўропы, створанай на падставе Паўночнаатлантычнага дагавора ад 4 красавіка 1949 года. І першы выпадак уступлення былых сацыялістычных краін, былых членаў Варшаўскай дамовы 1955-1991 гадоў.
У 2004 годзе да НАТА далучыліся Балгарыя, Эстонія, Латвія, Літва, Румынія, Славакія, Славенія, у 2009 годзе – Албанія, Харватыя, у 2017 – Чарнагорыя, у 2020 – Паўночная Македонія.
Перамовы аб магчымым далучэнні вядуцца з Грузіяй, Сербіяй, Босніяй і Герцэгавінай, Украінай. Імкнецца ў НАТА і Малдова.
18 мая 2022 года прадстаўнікі Фінляндыі і Швецыі перадалі ў штаб-кватэру НАТА афіцыйныя заяўкі на далучэнне да Альянсу.
Беларусь удзельнічае ў Савеце еўраатлантычнага партнёрства з 1992 года, у праграме «Партнёрства дзеля міру» – з 1995 года. Пастаяннае прадстаўніцтва Беларусі пры НАТА адкрыта ў 1998 годзе.
Адносіны Беларусі з НАТА застаюцца складанымі. Першае сур’ёзнае абвастрэнне адбылося пасля прэзідэнцкіх выбараў 2006 года. Наступны віток супрацьстаяння адбыўся ў 2020-2021 гадах на фоне беларускіх пратэстаў, інцыдэнта з самалётам Ryanair і інструменталізацыі нелегальных мігрантаў на мяжы Беларусі з Польшчай і Літвой.
У сувязі з уварваннем Расіі ва Украіну ў 2022 годзе, у Беларусі нечакана заявілі аб гатоўнасці супрацоўнічаць з НАТА.
У Міжнародны жаночы дзень, што адзначаўся на гэтым тыдні, у Клайпедзе не толькі дарылі цюльпаны і самаробныя паштоўкі мамам. Па ўсталяванай традыцыі, тут на 8 Сакавіка ўспаміналі выдатных жанчын у гісторыі Клайпеды і Клайпедскага краю.
Клайпеда сваю самую вядомую дзяўчыну – знакамітая скромніца старога Мемеля стала сімвалам Клайпеды, прайшоўшы праз амплуа музы паэта Сімона Даха.
Пішам, як вайна ва Ўкраіне ўплывае на жыццё еўрапейскіх гарадоў, якія маюць партнёрскія дачыненні з гарадамі Магілёўскай вобласці.
Сімон Дах упершыню ўбачыў яе, калі яна выходзіла замуж за святара Ёхана Партацыя, і закахаўся ў чужую нявесту з першага позірку. Пра сваё нязбытнае каханне Дах напісаў верш “Анхен з Таравы”.
Аніке, як яе называюць абывацелі, перажыла трох сваіх мужоў і нарадзіла 11 дзяцей. Яе першынец Фрыдрых Партацый перакладаў Біблію і псалмы на літоўскую, і таму згадваецца як адзін з родапачынальнікаў літоўскага пісьменства.
У сваю чаргу нашчадкамі Анхен аказаўся знакаміты пісьменнік Э. Гофман і журналістка і паэтка Агнес Мігель.
Хаця са смерці Аніцы прайшло ўжо больш за 300 гадоў, памяць аб ёй жывая. У разгар летняга сезона можна пачуць, як турысты з Германіі напяваюць песню пра Аніке з Таравы, складзеную на вершы паэта і прафесара Кёнігсбергскага ўніверсітэта Сімона Даха.
Дамова аб Пабрацімстве Клайпеды і Магілёва была падпісана 8 сакавіка 1997.
27 лютага 2022 году, на трэці дзень уварвання расійскіх войск ва Ўкраіну, мэр Клайпеды заявіў аб спыненні пабрацімскіх сувязяў з расійскімі і беларускімі гарадамі. Паводле яго ён звярнуўся да кіраўніцтва гарадоў партнёраў, каб тыя супраціўляліся агрэсіі супраць Украіны, але рэакцыі не было. У афіцыйным спісе гарадоў пабрацімаў Клайпеды Магілёва няма.
Магілёў. media працягвае сачыць за жыццём Клайпеды, нягледзячы на спыненне партнёрскіх сувязяў з Магілёвам са спадзевам, што пабрацімства між гарадамі адновіцца.
Клайпеда месціцца на захадзе краіны і з’яўляецца портам на Балтыйскім моры. Насельніцтва 160 тысяч чалавек.
Созданный для переселенцев после Чернобыльской катастрофы, Дрибинский район стал кладбищем надежд, чаяний и перспектив. Очередной экономический обзор mogilev.media, а предыдущий читайте здесь.
Дрибинский район является подтверждением тезиса о том, что для района оценивать эффективность управления исключительно по совокупности конечных социально-экономических показателей – не совсем правильно.
Более того, в нынешних условиях хозяйствования положение территории не всегда зависит от управленческих талантов районных руководителей, а чаще от имманентных району особенностей.
Сегодня можно услышать, что в Могилевской области существует четыре района: Дрибинский, Краснопольский, Круглянский и Хотимский, которые безболезненно могут быть присоединены к другим территориям и успешно функционировать в их составе. Это не совсем так: дело в том, что район не образуется субъектами хозяйствования для извлечения прибыли и, соответственно, не может быть ликвидирован из-за финансовой несостоятельности.
Другая важнейшая составляющая – интересы населения. Именно эту составляющую нужно считать определяющей, поскольку сам район, как административно-территориальное образование, ориентирован на максимально комплексное удовлетворение потребностей проживающих здесь людей. Так что жителям вышеозначенных районов беспокоится по поводу их ликвидации не стоит. Конечно, если в областную вертикаль не придет очередной реформатор.
С другой стороны, вышеозначенные районы должны показывать значимость социально-экономического развития, которое должно ощущаться государством и местным населением.
Кладбище надежд
Дрибинский район самый маленький в Могилевской области, а по численности населения занимает предпоследнее место в регионе. Дрибинский район как антипод «загрязненным» территориям был организован в 1989 г. на части территорий Горецкого и Шкловского районов по причине необходимости расселения людей из Краснопольского, Славгородского и Чериковского районов, пострадавших от аварии на Чернобыльской АЭС.
Вместе со строительством жилья для переселенцев планировалось расширение сельхозпроизводства и создание промышленной сферы. Проекты писались один глупее другого. Например, в Пудовне собирались построить гусиную ферму с полной переработкой, в Михеевке и Рясно – конеферму с производством кумыса. Еще более глобально планировали инвестиции на территории Трилесино: реконструкция кирпичного завода, строительство двух свинокомплексов с цехом по переработке мяса, производство по переработке молока.
Грандиозность строительства разбилось о реалии в виде канувшего в Лету Советского Союза. Может и правильно – о кормовой базе для обеспечения грандиозного производства как-то и не подумали. В конце концов, в районе так и осталась одна серьезная отрасль – сельское хозяйство.
В свое время пытались как-то могилевско-минские бизнесмены организовать производство мороженого в Дрибине, но жадность влиятельного чиновника в виде 100 тыс. долларов США поставила крест на данной затее. Так что «вертикаль» так и не удостоила Дрибинский район промышленным влиянием. Конечно, ожидать выдающихся результатов в социально-экономическом развитии Дрибинщины при таком раскладе не приходится. Да и в сельском хозяйстве района прогресса не наблюдается.
Провалы аграрного района
Казалось бы, приток рабочих рук в Дрибинский район создаст здоровую конкуренцию и выведет его в лидеры сельхозпроизводства. Увы, недолго музыка играла. Эйфория первых лет вскоре улетучилась – люди не смогли адаптироваться к чужой территории и стали массово покидать Дрибинский район.
Особенно миграционный процесс усилился в последние годы – с 1996 по 2022 гг. численность населения в районе уменьшилась на 41 %. С другой стороны, в районе стали ценить рабочие руки – соотношение принятых и уволенных работников одно из самых лучших в области и составляет 98,7 %. При этом, соотношение улучшается из года в год.
Производство сельскохозяйственной продукции в Дрибинском районе серьезно стало лихорадить с 2015 г. – если в 2014 г. производство зерна была на уровне 40 тыс. тонн, то уже в следующем году на 10 000 тонн меньше. За 7 лет урожайность зерновых снизилась в 2 раза и в 2021 г. составила 21,2 ц/га, что поставило район в ряд с самыми проблемными территориями Могилевской области.
В растениеводстве Дрибинщина прекратила в сельхозорганизациях производство льна и картофеля. Вместо наращивания поголовья скота в районе наблюдается обратный процесс: крупного рогатого скота за последние 7 лет стало меньше на 3,6 %, коров – на 0,8 %. А вот реализация мяса уменьшилась на 34 %, производство молока – на 42 %, средний удой молока на 1 корову – на 35 %.
Это что же такое произошло на территории Дрибинского района, что удой на корову в 2015 г. составлял 4 294 кг (7 место в области), а по итогам 2022 г. скатился на уровень 2775 кг (12 место)? Может виноватых поискать в кабинетах райисполкома?
Район как бессмыслица
Вы думаете, что дрибинские руководители стали больше суетиться по поводу наращивания объемов производства? Отнюдь, за январь 2023 г. производство сельскохозяйственной продукции снизилось на 0,2 %, производство молока – на 4,7 %, средний удой на 1 корову – на 5,2 %.
Добавили производство мяса на 17 %, всего лишь восстановив уровень 2020 г. И это на фоне резкого роста обеспеченности кормами (147,5 %), в том числе и концентратами (142,1 %). Главный козырь бездельников – отсутствие кормов – бит ими же.
Можно с определенной долей безразличия относится к «успехам» Дрибинского района, только вот людей жалко: по уровню зарплаты район занимает 13 место в области и перспектив роста для людей пока не предвидится.
Удивляет пафос ситуации, когда в очередной раз меняют председателя райисполкома – сколько надежд у населения, сколько надежд у областного начальства. Увы, самый молодой район Беларуси с самым малым по численности населением райцентра никак не вырвется из болота низких доходов: по уровню начисленной зарплаты район барахтается на уровне таких же районов-горемык: Мстиславского, Круглянского, Краснопольского и других.
Дрибин 8 лет был райцентром в статусе деревни – нонсенс, конечно, но ведь и развития не ощущается. А сколько пустых рабочих мест создано, финансируемых из бюджета! Может, вернуться в 1989 г. и разделить район по прежним границам и передать Горецкому и Шкловскому районам и прекратить дрибинскую бессмыслицу как административно-территориальное образование? Тем более, что перспективы простому белорусу при установившемся качестве управления территорией точно не видать в обозримом будущем.
Злачынцу знайшлі ў Магілёве, аднак грошы ён ужо прагуляў.
Жыхар вёскі Мокрае Быхаўскага раёна звярнуўся ў міліцыю з паведамленнем аб крадзяжы. Паводле яго слоў, ён прывёў у свой дом наглядна знаёмага мужчыну, разам з якім яны распівалі спіртныя напоі. Падчас размовы гаспадар прагаварыўся госцю, дзе захоўвае свае грашовыя зберажэнні. На наступны дзень, прачнуўшыся, выявіў, што госць скраў грошы разам з відэакамерай. Прычым пацярпелы нічога акрамя імя пра госця не ведаў.
Падчас агляду месца здарэння следча-аператыўнай групай спецыяліст Быхаўскага міжраённага аддзела Дзяржаўнага камітэта судовых экспертыз зняў сляды рук. Пры іх праверцы па аўтаматызаванай дактыласкапічнай ідэнтыфікацыйнай сістэме было ўстаноўлена, што сляды пакінуты 45-гадовым ураджэнцам Быхаўскага раёна.
Як піша bykhov.by супрацоўнікі органаў унутраных справаў затрымалі мужчыну ў г. Магілёве. Падчас гутаркі затрыманы ў здзейсненым крадзяжы прызнаўся, аднак выявілася, што амаль усе грошы пацярпелага мужчына паспеў патраціць.
Духоўны фестываль пройдзе ў другі раз за чатыры гады і будзе адлюстроўваць багатае рэлігійнае жыццё рэгіёна.
Як піша mstlife.by духоўны фестываль “Мсціслаўшчына – цэнтр духоўнасці” плануюць правесці сёлета ў Мсціславе. Пра гэта расказала начальнік аддзела ідэалагічнай працы, культуры і па справах моладзі Мсціслаўскага райвыканкама Наталля Біскуп.
У 2019 годзе быў праведзены Першы духоўны міжканфесійны фестываль “Мсціслаўшчына – цэнтр духоўнасці”. Святары, паломнікі з розных куткоў Беларусі і Расійскай Федэрацыі прыехалі ў Мсціслаў, каб дакрануцца да гісторыі, узяць удзел у богаслужэннях. Правесці ў 2020 годзе фестываль не ўяўлялася магчымым з-за пандэміі. Сёлета прадстаўнікамі мясцовага аддзела культуры было вырашана вярнуцца да фармату дадзенага фэсту.
Сёння Мсціслаў у жыхароў Беларусі і бліжэйшых краін у першую чаргу асацыюецца са святам сярэднявечнай культуры “Рыцарскі фэст”.
– Дастаткова багата прадстаўлена на Мсціслаўшчыне і духоўнае жыццё, аднак, яно менш папулярызавана – лічыць Наталля Біскуп.
Адзначым, што папярэдні духоўны фестываль знайшоў водгук як у мясцовых жыхароў, так і гасцей горада. За кошт дабрачынных сродкаў, сабраных у тым ліку падчас фестываля, быў зроблены рамонт у адной з цэркваў старажытнага Мсціслава.
28 зваротаў са скаргамі на няякасны разгляд заявак службай 115 паступіла на “гарачую лінію” Камітэта дзяржкантроля па Магілёўскай вобласці. Праверка выявіла неналежны кантроль мясцовых органаў улады за выкананнем заявак, няякасны разгляд выканаўцамі ЖКГ заявак і неабгрунтаванае зняцце іх з кантролю, неэфектыўнае выкарыстанне бюджэтных сродкаў на ўтрыманне службы 115. Праца службы таксама аказалася стратнай для бюджэта. Яшчэ 55 такіх зваротаў з вобласці паступіла падчас правядзення Камітэтам дзяржкантроля аналагічнай прамой лініі па ўсёй Беларусі.
За некалькі гадзін капіталізацыя USD Coin скарацілася на 15%, а сам стэйблкоін адвязаўся ад курса долара. Гэта стала вынікам нечаканага краху буйнога амерыканскага банка Silicon Valley Bank.
Стэйблкоін USD Coin альбо проста USDC яшчэ ўчора вечарам меў агульную капіталізацыю ў 43 мільярды долараў. Цяпер жа яна толькі крыху перавышае 36 мільярдаў, а яе курс больш не складае роўна 1 долар, як павінен – сведчыць буйнейшы сайт для адсочвання крыптавалют Coinmarket. Сутнасць стэйблкоіна – альбо стабільнай манеты – заключаецца якраз у тым, каб гэтая крыптавалюта незалежна ні ад чаго заўсёды каштавала менавіта 1 долар, альбо 1 адзінку іншай звычайнай валюты, да якой яна прывязаная.
У выпадку, калі рынкавы кошт стэйблкоіна паніжаецца ў ходззе абменных аперацый, рэзервы крыптарэсурса павінны аўтаматычна напаўняць рынак альбо скупаць лішнія сродкі, каб пазбегнуць роста альбо зніжэння курса. На дадзены момант USDC займаў пятае месца па капіталізацыі сярод усіх крыптавалют, і быў другім па значэнні пасля Tether (3-е месца).
Верагодная прычына «адвязкі» USDC ад долара – інфармацыя аб тым, што эмітэнт стэйблкоіна, кампанія Circle, трымаў 9,8 мільярды долараў у Silicon Valley Bank. Учора банк абанкруціўся, што стала найбуйнейшым банкаўскім крахам з 2008 года – піша Boursorama.
За дзве гадзіны палявання пара касатак забіла не меней 17 акул, зладзіўшы самае масавае іх забойства ў рэгіёне.
Пачынаючы з 2009 года навукоўцы адсочваюць паводзіны двух касатак пад мянушкамі Борт і Правы борт у акеанічных водах паблізу паўднёваафрыканскага горада Гансбая. У 2015 годзе гэтыя кітападобныя драпежнікі былі заўважаныя за масавым забойствам вялікіх белых акул – піша African Journal of Marine Science.
Так, дзве касаткі забілі тады прынамсі восем акул, разарваўшы іх. Характэрна, што ў сямі выпадках пара з’ела печань сваіх ахвяр, а ў некаторых акул, якіх вучоныя перыядычна знаходзяць мёртвымі, не хапала сэрца. Двух касатак можна пазнаць па іх баявым шнарам; спінны плаўнік аднаго кіта паваліўся направа, а ў другога загнуўся налева. З-за такіх асаблівасцяў кітоў і назвалі Порт і Правы борт.
А нядаўна навукоўцы з Універсітэта Родса паведамілі, што дзве касаткі забілі 17 акул за адно двухгадзіннае паляванне. Аднойчы навукоўцы выявілі, што касаткі неаднаразова ныралі ў невялікім раёне на працягу амаль дзвюх гадзін, а затым адплылі ад берага.
Праз некалькі дзён там знайшлі парэшткі 11 забітых сяміжаберных акул на пляжы. Гэтыя рыбы могуць дасягаць трох метраў у даўжыню. Навукоўцы паведамілі, што ўсяго касаткі забілі 17 акул або нават больш, з’еўшы змесціва іх страўнікаў і вантробы. Як адзначылі навукоўцы, гэтае паляванне стала самым смяротным у дадзеным раёне.
Па словах навукоўцаў, такія паводзіны нармальныя для касатак, аднак вельмі рэдка яны так моцна ўплывалі на асяроддзе іх пасялення.
Дзякуючы шматгадовым назіранням за акуламі ў гэтым раёне даследчыкі выявілі, што дзясяткі акул актыўна пазбягаюць узбярэжжа ў раёне горада Гансбай, калі касаткі знаходзяцца паблізу. Вялікія белыя акулы часам знікалі на тыдні ці месяцы, пакідаючы тэрыторыю, на якой раней іх від дамінаваў.
Па словах даследчыкаў, масавая міграцыя акул паўплывала на мясцовую экасістэму. Так, іх нішу заняла вузказубая акула, і гэты зрух можа разбурыць увесь харчовы ланцужок гэтай экасістэмы. Акрамя таго, вялікая белая акула прыцягвала шматлікіх турыстаў у рэгіён.
Піраміда вышынёй з двухпавярховы дом знаходзіцца ў вёсцы Троіцкая. Прыстасавана яна для жылля пчолаў і лячэння людзей.
На самай справе, піраміда ўяўляе сабой вялікі… вулей, піша “Асіповіцкі край”. Яна можа ўтрымліваць адразу некалькі дзясяткаў сем’яў пчол.
Па словах стваральніка піраміды Аляксандра Саковіча, унутры піраміда падзелена на дзве часткі: адна, для насякомых, другая (верхні паверх) абсталявана для знаходжання чалавека.
Вядома, што блізкасць да пчол станоўча ўплывае на здароўе чалавека. Такім чынам, піраміда прызначана і для лячэння людзей – лячэбнага кірунку, вядомага як біярэзанансная апітэрапія.
Над пірамідай можна заўважыць крыж Анкх – крыж старажытнага Егіпта, які каранаваны зверху з дапамогай кальца. Яшчэ яго называюць “копцкі крыж”, “ключ жыцця”, “ключ Ніла”, “бант жыцця” і г.д.
Піраміда для пчол можа стаць адной з мясцовых адметнасцяў.
